Powstanie Wspólnoty Żywego Różańca

Pierwszym z nich było ustanowienie przez Papieża Piusa V w 1571 r. święta Matki Bożej od Różańca,
z poleceniem obchodzenia go na pamiątkę zwycięstwa pod Lepanto oraz ku czci Błogosławionej Dziewicy, każdego roku w dniu 7 października.

W roku 1825 we Francji w Lyonie, Paulina Jaricot założyła Stowarzyszenie Żywego Różańca, które wkrótce stało się popularne w całej Francji. Wkrótce Papież Leon XII w 1827 r. pobłogosławił to dzieło,
a Papież Grzegorz XVI wydał dokument zatwierdzające Stowarzyszenie Żywego Różańca.

W roku 1883 natomiast Papież Leon XIII ustanowił w całym Kościele październikowe nabożeństwo różańcowe.

Rodzina Żywego Różańca jest wspólnotą której głównym zadaniem jest codzienna modlitwa
w wyznaczonej na każdy miesiąc intencji. W każdym objawieniu Matka Boża prosiła zawsze: "Odmawiajcie codziennie różaniec", a w Fatimie oznajmiła, że jest "Królową Różańca Świętego".

Rodzina Różańcowa składa się z poszczególnych Róż, którą tworzy 20 osób – każda z tych osób odmawia codziennie tylko jedną Tajemnicę Różańca. W ciągu dania jednak odmówiony zostaje przez wszystkich członków danej Róży cały różaniec.

Żywy Różaniec w naszej Parafii został założony 17 lutego 1993 roku. Obecnie istnieje siedem Róż Różańcowych. Obowiązkiem każdego członka Żywego Różańca jest codzienne odmawianie jednego dziesiątka różańca; udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych; częste przystępowanie
do sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych; rozszerzanie czci Maryi przykładem życia
i działalnością apostolską (każdy w miarę swoich możliwości; pomoc w Parafii, ofiarowanie cierpienia, wsparcie materialne dzieł miłosierdzia…); odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór świętych; udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modlitwach za spokój jego duszy
(w wielu Parafiach jest piękny zwyczaj zamawiania Mszy św.
za zmarłego przez pozostałych członków danej Róży).

Działalnością apostolską jest także zachęcanie przez członków Żywego Różańca innych osób,
by przystąpiły do wspólnoty i podjęły wynikające z tego uczestnictwa zobowiązania.

Z przynależnością do Żywego Różańca związany jest przywilej zyskiwania odpustu zupełnego
(na mocy specjalnego indultu Stolicy Apostolskiej z dnia 25 października 1967 r.) aż osiem dni w ciągu roku. Mianowicie w dniu przyjęcia danego członka do Żywego Różańca (czyli w rocznice)
oraz w następujące święta: Narodzenia Pańskiego, Zmartwychwstania Pańskiego, Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (25 marca), Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia), Królowej Różańca Świętego (7 października), Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 grudnia), Ofiarowania Pańskiego (Matki Boskiej Gromnicznej – 2 lutego). Odpust ten można zyskać pod zwykłymi warunkami, czyli należy przystąpić w danym dniu do Komunii św. i pomodlić się w intencjach Papieża.